ارغوان

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من
 آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابی ست هوا؟
یا گرفته است هنوز ؟
من در این گوشه که از دنیا بیرون است
 آفتابی به سرم نیست
 از بهاران خبرم نیست
آنچه می بینم دیوار است
آه این سخت سیاه
آن چنان نزدیک است
 که چو بر می کشم از سینه نفس
نفسم را بر می گرداند
ره چنان بسته که پرواز نگه
در همین یک قدمی می ماند
 کورسویی ز چراغی رنجور
قصه پرداز شب ظلمانی ست
نفسم می گیرد
 که هوا هم اینجا زندانی ست
 هر چه با من اینجاست
 رنگ رخ باخته است
آفتابی هرگز
گوشه چشمی هم
بر فراموشی این دخمه نینداخته است
اندر این گوشه خاموش فراموش شده
کز دم سردش هر شمعی خاموش شده
باد رنگینی در خاطرمن
گریه می انگیزد
ارغوانم آنجاست
 ارغوانم تنهاست
ارغوانم دارد می گرید
چون دل من که چنین خون ‌آلود
هر دم از دیده فرو می ریزد
ارغوان
 این چه راز ی است که هر بار بهار
با عزای دل ما می اید ؟
 که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است
 وین چنین بر جگر سوختگان
 داغ بر داغ می افزاید ؟
ارغوان پنجه خونین زمین
دامن صبح بگیر
 وز سواران خرامنده خورشید بپرس
کی بر این درد غم می گذرند ؟
 ارغوان خوشه خون
 بامدادان کهکبوترها
 بر لب پنجره باز سحر غلغله می آغازند
جان گل رنگ مرا
بر سر دست بگیر
 به تماشاگه پرواز ببر
آه بشتاب که هم پروازان
نگران غم هم پروازند
ارغوان بیرق گلگون بهار
تو برافراشته باش
شعر خونبار منی
یاد رنگین رفیقانم را
 بر زبان داشتهباش
 تو بخوان نغمه ناخوانده من
ارغوان شاخه همخون جدا مانده من

دست کرده بودم  تو  موهاش  و  داشتم  مثلن  به  حالش  می اوردم.  نه  ذره  ای حس شگفتی بود که چرا  مادمازل  اورتنسیا  معلمه  زبان  فرانسه  نیمه  لخت  افتاده  بود  رو  ریل  قطاری  که  از  بالای  سر  ابادی  می  گذشت  و با لهجه  غلیظ  سیرجونی  به فرانسه  می گفت:

"embrasse moi vite".

نه ترس  از  رسوایی  بود  و  نه   ترس از  له  شدن  زیر  قطار  لکنتی  بندر-تهران. هر چه  بود  شوریدگی  من  بود  و  مهربانی  اورتنسیا  که  حالا  درست  نیم  فرسخی  باغ  اربابی  محمود  خان  -بابا  بزرگ -  پستانهای  اناری  ش  را  انداخته  بود  بیرون  و  می گفت 

:vite vite vite" .

حالا  صدای  درینگ  درینگ  تراموایی  بود  که  هر  روز  صبح  پر  بوی  سیر  و  چربی  خوک  و  عطر  تند  ارزان  قیمت  می  رفت  به  سمت  pantelimon  . من  تو  تاریکی  نگاه  ساعتم  می  کردم  که  نمی  دیدمش  و  اورتنسیا با  هراس  می  گفت  :vite vite vite.

درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......

تراموا  که  رد  میشه   دو سه  تا  لیوان  بشقاب  شکسته  پکسته ای  که  دارم   روی  میز  می  لرزند  . 

 اماحالا  تو  اتاقم  هستم  روی  تخت  .  مطمئن می  شم  که  نه  مادموازل  اورتنسیا  بوده  و  نه  بالای  ابادی  بوده  ام   . با  سر  سنگین  از  ان  همه  شرابی  که  محمود  شیرازی شب  قبلش     بهم  خورانده  بود  که  مثلن  ببینه  ایا  دوباره  مثل  شب  سال  نو ی  پارسال   ادبیات  و  سوسیالیسم  و  درس  و  کوفت  و  زهر  مار   دیگر  را  با  لیوان  چهارم  یا  پنجم  فراموش  می کنم  .

درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......

  تو خواب  و  بیداری  و   سر  درد  حساب  تراموا  ها  از  دستم  در  رفته .  سه  شنبه  ها همینکه  چهارمی  رد بشه   , نیم  ساعت  بعدش  باید  دفتر  کار  سعید  اقا  خاور  باشم  تا  نامه  هاش  ترجمه  کنم  به  انگلیسی  و  فارسی  .  باهام  طی  کرده  .  نامه  ای  پنج  دلار  .  ده  تا  نامه  و  فاکس  اگر  داشته  باشه  می شه  مخارج  شش  روز  بدون  سیگار  , اونم  برا  منی  که  روزی  دو  پاکت  LM  باید  بکشم  .  بقیه  روزها  اما  تا  گذر  هفتمین  تراموا  هم  می  شه  تو  تختخواب  بود .

درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......

درررینگ.....درررینگ......درررینگ......درررینگ..... .درررینگ......درررینگ.......

 تراموا  تو  خواب  و بیداریم  کش  میاد   و    دراز  می  شه  و   زنگ  می  زنه  . چندمیه؟ هم  از  دستم  در  رفته  که چند  شنبه  هست  و  هم حساب  گذر  ترامواها  رو   قاطی  کرده ام.    تراموا  زنگ  می  زنه  و زنگ  می  زنه  .  کم  کم  هوشیار  می  شم  که   زنگ تلفنه .  لابد  مامانه  یا  خواب بد  دیده  یا  خان  دایی  مرده  .  دستم  تو  تاریکی  می  رسه  به  تلفن.  می کشمش  تو  تخت .  بوق  قطعی  می  زنه  . 

 حالا  بیدارم  و  فکر  می  کنم  به  مادموازل  اورتنسیا  .  هم  به  خودش  و  هم  به  سگ  شیانلو ی  نکره  اش  که  هر  روز  بعد  از  ظهر  .درررینگ.....درررینگ......درررینگ......

 گوشی  رو  بر  می  دارم  و  به  فارسی  می گم :

 سلام  مامان.

خودشه .  صداش  مطابق  معمول  سنگینه . از  صدای  سنگین  من  می  پرسه  و  قسم  و  ایه  که  اگه  مریضم  بگم  .  بعد  دوباره  می گه  :

"پس  مریض  نیستی  ؟"

  از  درسام  می  پرسه  و اینکه  کی  تموم  می  شن  و  می  خوام  چکار  کنم  . منم  مثل  هربار  می گم  سال  دیگه  و  نمی  گم  که  می  خوام  چی  کار  کنم  .  یعنی  راستش  اینه  که  نمی  دونم  چکار  می  خوام  بکنم  . از  کارم  که  تو  نامه  نوشته  بودم "کار  دفتریه "می  پرسه  .  نمی  دونم  چرا  نمی  ره  سر  اصل  مطلب  . از  پسته  های  باغ  بالا  و  پایین  می  گه  که  سرما  زده شون  و  حاجی  داود  که  سکته  کرده  از  غصه  پسته  ها :

 " اره  مامان  نزدیک  سیصد  میلیون  پسته  داشته  امسال  " .

بعد مکث  می  کنه  و  صداشو  صاف  می  کنه  و   می  گه  که  نمی  خواد ناراحتم  کنه  ولی  خب  مجبوره  که  بگه  ,  ".به  هر  حال  باید  بفهمی  ",  جون  به  لبم  می  کنه  تا  می  گه  بالاخره  :

" جناب  سرهنگ  هم  رفت  ".

-کدوم  جناب  سرهنگ  مامان  ؟

  " سرهنگ  دیگه  .   جناب  سرهنگ  اصلان  . " .

    چشامو  تنگ  می  کنم  , انگاری  جناب  سرهنگ  باید  یه  جایی  تو   تاریک  روشن  نم  گرفته  اتاق  زیر  شیروانی   باشه  که  من   توش مثلن  زندگی  می  کنم.   یکی  دو دقیقه  ای  تو  گم  کردگی  حس  زمان  و  مکان  تمام  جناب  سرهنگ  هایی  رو  که  می  شناختم  به  صف  می  کنم  . چهار  پنج  تا  بیشتر  نیستند  .  ولی  اصلان  . نه. هیچ  کدوم  اصلان  نبودند  .  تازه  همین  چهار  پنچ  تا  هم  اون قدر  نزدیک  نبودند  که  مامان به خاطرشون  بخواد   این  موقع  صبح  زنگ  بزنه  و  خبرشو نو بده  . 

 صدای  مامان  میاد  که  با  هق  هق  می  گه  "  می  دونم  که  ممکنه  ناراحت  بشی  ..  . اما  ..  یه  نامه  هم  گذاشته  واسه  تو  .....  .

نامه ؟ برا  من ؟    مامان  می  گه  که  اگه  می  خوام  می  تونه  برام  بخوندش  که  می گم :

"نه . بفرستش  برام ".

 با  اینکه  مطمئنم  مامان  و  خاله  خانم  ها  تا  حالا  نامه رو  خونده  اند  ,  همچی  بفهمی  نفهمی  ناراحت  می شه  و  با یه  لحن  خشک  و  رسمی  می  گه:

"باشه  . لطفن  ادرستونو  بدین  تا  فردا  پس  فردا  دستتون  باشه  " . 

 هربار  که  مامان  زنگ  می  زنه  باید  ادرس  بدم  . می  گم :

 "ادرسم  که  عوض  نشده  " میگه که  محض  احتیاط  . 

 تا  ادرس  رو  براش  می  خونم  تمام  مستی  دیشب  می  پره  . اخرش   هم  می  گه :

 "حالا  از  فرزانه  می  گیرم " .  دنبالش  هم  سفارش  پشت  سفارش  که  تو  رو  خدا  درسمو  بخونم  و  دنبال  فعالیت  سیاسی  نباشم . صداشو  می برم : "نیستم  مامان  , خاطر  جمع  ".  بعد  می  بوسدم  ... 

جناب  سرهنگ  اصلان ؟.....باز  دوباره  تمام  سرهنگ هایی  رو  که  می  شناختم  تو  تاریک  روشنایی  اتاق  به  صف  می  کنم. زندگی  به  قول  سهراب  سپهری  رسم  عجیبی  است  و  عجیب  تر  از  اون   همون  حس  غریبی  ست  که  یک  مرغ  مهاجر  دارد  . اگه  ادم  می  فهمید  که  گاهی  تو  این  زندگی  باید  بره  تو  پوست  گوسفند  تا  برسه  به  یه  وضعیت  بی  سر  خر   مغزش  رو  هم  می  کرد  تو  کاسه  سر  همون  گوسفنده  تا  از  دیدن  این  همه  علف  و  سبزی  تو  اروپا  حسابی  کیفور  بشه  . اینجا  هم  باید  همیشه  و  هر  روز  یاد  گذشته  ای  باشی  که  حالتو  بهم  می  زد  .  باید  همیجا  توی  همین  اتاق  تاریک  روشن  که  خودمو  به  زور  جا  می  ده  , تمام  زندگی  رو  تا  اون  صبحی  که  رفتم  تو  پوست  گوسفند  تا  قر  و قاطیه  بقیه  از  ایران  بزنم  بیرون  ,  همه  روزا  رو  تو  تاریک  روشن  اتاق  بسازم  . اینا  رو  یه  بار  به  محمود  شیرازی  هم  گفتم  . تو  پرلاشز  سر  قبر  هدایت  .  اون  دفعه  از  محدود  دفعاتی  بود  که  نخندید  .  فقط  چشمهاشو  تنگ  کرد  و  نگاهشو  انداخت  یه  جای  دور  و  گفت 

 :  ما  دیر  فهمیدیم  که  "به  گوزم  "  یعنی  چی  .  البته  که  می  شد  رفت  توی  پوست  شیر  و  تو  دفتر  صادرات  و  واردات  ابوی  .  ها  کاکو  سر  عمر  می  شد  لوکس  زندگی  کنیم  . 

 بعد  گفته  بود:

 پس  بیا  برویم  که  می  خوریم  , شراب  ملک  ری  خوریم  که  اقل  کم  به  این  ور  بگیم  به  گوزم .  ".

خلاصه  این  زندگی  یا  به  قول  " وینا  خانم "  ,  "گند زی"  حسابی  عجیب  غریب  شده  .  بیشتر  موقع  ها   برا  به  یاد اوری  حتی  چیزهایی  که قبلنا  عین  اصول دین  بودند  برام  و  نباید  قاعدتن  فراموش  بشن,  چیزهای  مثل  باور  به  :   ".امروز   یا  فردا  یا  چه  می  دونم  هر  روز  ,  روز  دیگری  ست  "   کر کره  پنجره  را  بالا  می  زنم  تا  شاید  پیوندی  بخورم  با  بیرون  ,  اما  اولین  چیزی  نگاهمو  می  پیچونه  تو  تاروپودش لباس   کار  " وینا "  ست  که  الان  رو  لبه  پنجره  انداخته   .   حالا  با  کدوم  افتاب ؟   اون  طرف  کوچه  می  شینه  .  پزشکی  می  خونه  .  تک  و  تنهاست  .  عین  همه .  شبا  با  هم  کار  می  کنیم  .  تو ی  کارخونه  روغن  زیتون .  در  شیشه  ها  رو  می  بندیم  .  پیشتر  ها  هر  موقع  که  نگاهمون  به  هم  می  افتاد  , لبخند  می  زدیم , اما  از  وقتی  که  فهمیدیم  که  هر  دو  ایرانی  هستیم  ,  برا  هم  سر  تکون  می  دیم .  تو  این  بی  کسی  یه  شب  سر  کار  گفتم  که  برم  برا  فردا  قهوه  دعوتش  کنم  .  اولش  لبخند  زد  و  بعد  اسممو  گفتم  که  تاکیدی  شدید  بر  ایرانی  بودنم  هست  ."ارش ".  البته  تو  وضعیتهای  بدتر  ژئوپولیتیکی  می شه  ارش  باشی  و  افغانی  باشی  یا  تاجیک , اما  همون  ایرانی  بودن  هم  به  اندازه  کافی  طرف  رو  وادر  به  ترش  کردن  و  فرار  می کنه . اما  وینا  نه  ترش  کرد  و  نه  رمید . فقط  گفت:

من  و  شما  قبلن  هم  با  هم  قهوه  خوردیم  .

حالا  بیا  و  درسش  کن .  جاش  نبود  که  بپرسم  کجا؟کی؟ و  یا  چرا  پس  من  یادم  نیست  ؟  بعد  گفت:

"لابد  یادتون  نمیاد؟"  . 

 چیزی  نگفتم.  احتمالن  سال  پیش  بوده  .  سر  میز  محمود  شیرازی  .  

 "خوب  فکر  کنین  ". 

 گفتم " وینا  اسمی  نیست  که  بشنوم  و  یادم  بره 

 ".گفت:"ارش  هم  همین  طور"."منتها  اون   ارشی  که  تو  پناهگاه  سیمرغ  بهم  گفت  که  می ره  تا  از  بلند  ترین  جای  ایران  به  افتاب  سلام  کنه  ,   حالا  کجای  تو  قایم  شده  ؟".........................................................

سرم درد می کنه . نه  حوصله  سعید  اقا  خاور  رو  دارم . نه  کلاس  زبان . نه  این  جمع  ایرانی  های  اکله  که  امشب  شب  سال  نو  جمع  می  شن  تو  دییسکو تک  علی  ترکه  . مثل  سال  قبل  و  قبل  ترش  لابد  دو  تا  برادر  سنندجی  با  تنبور  و  دف  میان  و  بعدشم  جیغ  جمع  که  "مرغ  سحر  مرغ  سحر  " .  همین  یکی  رو  جمع  فقط  خوب  بلده  که  غلط  و  غلوط  ولی  با هم  بخونه .  سال  پیش  بود  که  برا  اولین  بار  محمود  شیرازی  ا ون  قدر  شراب  به  خوردم  داد تا  به  اصطلاح  خودش  ناخوداگاه  منو  هم  علاوه  بر  همه  مرخرفات  دیگه  کشف  کنه  ..یه  کس  دیگه بود  جای  من  انگار.  یه  چیزی  جای  "زار  مشایخ" بود  که  به  جام  یه  بند  ور  می  زد  و  چیزای  جورواجور می خواست   .  محمود  شیرازی  غش کرده  بود    از  خنده .  جمعیت  با  هم  نعره  می  زدند :

 "ظلم  ظالم  ..  جور  صیاد  ".

بعدش  هی  می گفتم:می خوام..میخوام...می  خوام.

محمود  شیرازی  هم  برام  می ریخت  و   من  می  خوردم  .تا  اینکه  دست  محمودو  پس  زده  بودم  و  گفته  بودم  :

"نه. " 

 و  برا  اولین  بار  تو  زندگیم  بی  حس  شرم  و  ترس   داد  زده  بودم  :

" من  لیلا  رو  می  خوام "

.محمود  شیرازی  با  خنده  گفته  بود:

 ."ما  مفت  و  مجانی  نه  ساقی  می شیم  نه  جاکشی  می  کنیم  .علاجش  یه  دست  بندریه  . تو  بری  بالا  ,  لیلا  که  هیچ  ,  خان  باجی  شم  میاد  ."

بلند شده  بودم  و  رفته  بودم  وسط   دایره ای  که  دور  تا  دورش  همه  منتظر  بودند تا  رنگ  ماهور  بعد  از  تصنیف  تموم  بشه بریزن  وسط .  همه  چی  دور  سرم  می  چرخید  .  نشسته  بودم  انگار  تو  مرکز  یه  چرخ  و  فلک  .  بلند تر  از  دفعه  قبل  داد  زده  بودم :

 "حالم  بده  .  می  خوام  برم  بالا  بیارم  "و  این  شاید  حقیقی  ترین  گفته  همه  سال  های  زندگی  م  بوده  باشد.

نیم  ساعتی  تو  مستراح  فرنگی  یه  بند  بالا  اورده  بودم و  اشک  ریخته  بودم.  محمود  شیرازی  و  دوست  دخترش  سر  و  روم  رو  شسته  بودند  و  دوباره  برده  بودنم  تو  سالن.  سحر  خانم  وسط  بود  و  می  خواند  و  قر  کمر  می  داد 

: حمومی  ای  حمومی  سنگ  و  دولیچه  م  رو  بردم  ..........." 

محمود  شیرازی  گفته  بود  بد مالیه  این  سحر  خانم  .

" این  ور  تنم  قلمبه  ,  اون  ور  تنم  سلمبه  ......."

محمود  شیرازی  گفته  بود  که  از  دانشجو های  دانشکده  هنر های  دراماتیک  هست  اگه  بخوام  می  تونه  ردیفش  کنه  .............

درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......درررینگ......

 سعید  اقاست.  ناراحت  شده.  می  گه  مرده  و  قولش.  می  گم  که  سرم  درد می کنه :

" اپالو  که هاوا  نمی کنی  , سه  تا  ورقه  ,  اگه  هم  نمی  خوای  می  گم  یکی  دیگه  بیاد  ".  قطع  می  کنه  .

 خدایا  سرهنگ  اصلان  کیه  ؟  اتاق  هنوز  تاریکه .  سیگارم  تموم  شده  .  ساعت  رو  نگاه  می  کنم  .  می  تونم  برم  کلاس  زبان  .  می  رسم  .  باید  برم  بیرون  .  شاید  زنگ  بزنم  محمود  شیرازی  .  گور  بابای  محمود  .  سحر  .  بد  مالی  نیست  . محمود  می  گفت  خوش  رکابه .  می  تونم  برم  خونه  دکتر  رستگار  .  اه  اه  اه  فکرش  حالمو  بهم  می  زنه  .  بحث  سیاسی  ..  سیستم  نظری  مذهب  و  سوسیالیسم  ...  ترش  می  کنم  .  زنگ  می  زنم  "سحر  "  .  شمارشو  از  محمود  شیرازی  دارم  .  یعنی  خودش  تو  دفترم  نوشت :

 " به  هر  حال  لازمت  می  شه  ".دوبار  بوق  می خوره  و  قطع  می  کنم.  اما  نمی  دونم  چرا  از  وینا  فرار  می  کنم  .  از  یه  چیزی  تو  گذشته ......

هوشنگ  رینگو  گفته  بود   " خب  اینا  همه منه  سه  ننه  ؟"  .

  جوان  نامه  فرید  را  صاف  کرده  بود "   اون  شب  هوا  نا  خواهر  بود  که  زدیم  به  راه  ,  با  قایق  جمعه  ,  پشت  هرمز  قایق  برگشت .  من  چسبیده  بودم  به  درام  بنزین ,  تا  دو  روز  بعد  که  دریا  بالاش  داده  بود  و  جمعه  گرفته  بوده تش "  . 

 هوشنگ  زده  بود  زیرش  ,  " یعنی  نه  که  ادم  نمی  بردیم  ,  اما  ئی  که  می گی  ,  درس  نیس    " . 

 در  هتل  باز  شده  بود  و  دختر ی شش هفت ساله از  لای  در  خزیده  بود  داخل  . هوشنگ  رو  کرده  بود  به  جمعه  "  بیا  بابا  ئی  قفس  مرغ  عشقشه  بده  بره  به  کارش  برسه  "  .  دختر  قفس  را  گرفته  بود  و  ایستاده  بود  تو  سینه  جوان  " اقا  بیا  فالت  بگیرم  "  .  جمعه  با  چشم  و  ابرو  اشاره  ای  کرده  بود  و  دختر  زده  بود  تو  پسین  گرم  بندر  .

  هوشنگ  دوباره  رفته  بود  تو  صفحه  ترحیم .  جوان  پا  به  پا  شده  بود .  هوشنگ گفته بود" استغفرالله.  حالا گیرم  همه  چی  درس  ,  جا  قبرشم  معلوم,  فاتحه  می  خوای  بخونی  همی  شب  جمعه  دو تا بشقاب خیرات کن ."  .

جوان نامه  فرید را تا کرده بود و چایی را از دست جمعه گرفته بود و گفته بود که تو بگیر بندها ملیحه شکم داشته, چهارپنج ماهه.  چهار پنج ماه  بعدش  هم  که  زندگی  مخفی  داشته  , یعنی  اون  شب  تو  قایق  یا  پا  به  ماه  بوده  یا  قبلش  فارغ  شده  بوده  .

 هوشنگ  پریده  بود  تو  حرفش  "  شایدم  انداخته  باشدش  ,  خوب  ئی  اقا  فرید  که  تا  قرون  اخر  پولی  که  داده  به  ما  یادش  مونده  که  تو  نومه اش  نوشته  ,  یعنی  کور  بوده  ندیده  بوده  ایا  شکم  داشته  ؟  شکم  نه  ماهه  هم  که  تریاک  نیس  که  قایمش  کنی  تو  بسته  سیگار  "  .

  جوان  گفته  بود  تا  اقایی  کند  و  جای  قبرش  را  نشان  بدهد و  بقیه  کار  پای  خودش  . 

 هوشنگ  تند  شده  " همی  بقیه  کار  نمی  دونم  یعنی  چی  "  . جوان  گفته  بود  که  باید  با  چشم  خودش  ببیند  .

  هوشنگ  با  مشت  کوفته  بود  رو  پیشخوان  .  "  گوشاتو  وا  کن  .  اگه  تو  اون  هلفدونی  سرت  به  سنگ  نخورده  به  درک  ,  ولی  تو  رو  به  امام  هشتم  ئه  تو  ما  بکش  بیرون  ,   ما  عرق  خوریم  درس ,  اهل  محفل  درس  اما  دو  مثقال  دین  و  ایمون  هنوز  مونده  ,   نبش  قبر  معصیته  ,  حالیت  هست  ؟" 

 بعد  گفته  بود " هتل خالی تو بندر زیاده , بفرما  بیرون , بفرما  " و  زده بود  پشت  جوان  و  هلش  داده  بود  به  سمت  در  . 

فرید  نوشته  بود" اگه  دیدی  راه  نمیاد  ,  بگو  که  سرهنگ  تو  زور  خونه  طیب  خان  میل  می  گرفته  ,  اینا  پای  مرام  باشه  خیلی  با  معرفتن . "

 جوان  التماس  کرده  بود  که  اگر  فارغ  شده  بوده  بچه  الان  باید  شش  هفت  ساله  باشد  و  هوشنگ  خان  لوطی  گری  کند  و  فقط  جای  قبر  را  نشانش  بدهد . هوشنگ  سیگارش  را  له  کرده  بود  تو  زیر  سیگاری  "لوطی  اش  همه  سینه  خاکن  ,  لوطی  کجا  بود  ؟  اسم  یکی  شو  بده  تا  همی  الان  کف  پات  ببوسم  "

جوان  عکس  اقا  جون  و  طیب  خان  را  از  جیبش  کشیده  بود  بیرون  و  گذاشته  بود  رو  پیشخوان  .  هوشنگ  خیره  شده  بود  تو  چشمهای  جوان  .  نگاهش  برقی  زده  بود  و  گوشه  چشمش  اشک  نشسته  بود . نگاهش  رفته  بود  تو   کهنگی  عکس .  ارام  شده  بود ,  لب  هاش  شده  بودند  عینهو  لب  های  اقا  جون  با  اون  سبیل  کرمونشا هی  ش  .  امیزه  ای  از  خشم  و  ترحم .  رو  کرده  بود  به  جمعه  " دو  تا  چلو  ماهبچه  بیار  ,  خودتم  غذا  بخور  " .  جوان  گفته  بود  که  رفع  زحمت  می  کند  .  هوشنگ  نرم  گفته  بود  "  مهمون  مرد  مردونشی  ,  خیلی  ها  سر  سفره  طیب  خان  شکمشون  پیه  اورده  ,  ئی  ملک  هم  مال  خودشه  "

هوشنگ خورده  نخورده  به  جمعه  گفته  بود  " بذار  بعد  اذان  مغرب  و  عشا بعد  رو  به  جوان  گفته  بود :  "  پدر  من  رفتی  و  دیدی  که  حالا  استغفر الله  یکی  توش  خوابیده  ,  گیرم  بچه  رو  هم  ننداخته  بادش  ,  کجا  می  خوای  پیداش  کنی ؟"  .  جوان  گفته  بود  بقیه  اش  با  خودش  .  ...   ...  

جمعه تکی  سنگی  را  نشانش  داده بود  زیر  درخت  لور  و  گفته  بود  "  شب  تو  تاریکی  "  . فانوس و بیل و کلنگ را از  تو  قایق  اورده  بود  زیر  درخت  . " ولت  بکنم  دل  ترک  نابی؟ " 

 رعشه افتاده بود تو وجود جوان.  " اذان صبح پا اسکله سنگی منتظرم."  . جوان ملتمسانه نگاه جمعه کرده  بود. جمعه گفته  بود  " گناهی  شه.  "  و  لنگر  را  جمع  کرده  بود  تو  قایق  .  شب افتاده بود رو جزیره جوان فتیلی چراغ را کشیده بود پایین و بنا کرده بود به  کلنگ  زدن .

خالو  صالح  هم  رفت,  هواپیمای  توپولوف  ایران  ایر  تور  هم  اتش  گرفت ,  عده ای  رفتند  و  عده  ای  ماندند  تا  دوباره  بشنوند  که  حق  مسلم  نه  حق  اجتماعی  ست  ,  نه  ازادی  ست  و  نه  حق  زیستن  ارام  و  بی  دغدغه  که  همان    انرژی  هسته  ای  .  باش  تا  نیروی  نهفته  در  هسته  اتم  نجوا  کند  در  گوش  حاکمیت  که  من  ان  افتاب  نهفته  در  ذره  ام  که  سایه  مرگ  می  افرینم  .  و  کجاست  سایه  ساری  که  بیابم  و  اتاقکی  و  کپرکی  بنا  کنم  و  خالو   را  بنشانمش  در  خلوت  سر  پناه  تا  با  قلم  خسته  اش  بنویسد  " افتاب  هم  اب  است  که  افت  زده  باشد  " .

حالا تو بندر بود .باد  داغ  از  پنجره  وانت  می  خورد  تو  صورتش  .  راننده    گفته  بود "  لوار ن  خالو ,  ئی  باد  لوارن  .  اتش  باد  ن  "  فرید نوشته بود" روبروی بازار شهرداری , سر نبش ,قبلا کافه بوده و مسافر خونه حالا کوبیده و دو تا یکی کرده که شده هتل رستوران یاران خلیج " .  وانت  از  تو  قیامت  ادم  و  موتور  و  ماشین  کشیده  بود  حاشیه  خیابان  .  راننده  اشاره  کرده  بود  به  سمت  دیگر  خیابان  " ئو  جان .  هتلش  خوش  نین  جای  بهتر  ته  وا  ؟" جوان از تو پباده رو زده بود تو خیابان که نرم نرم بود تو گرمای شهریور . عرض خیابان را رد کرده بوداز  لابلای  ماشین  ها. .تو پیاده رو غلغله ادم بود.  از تو دهنه بازار عینهو تنور نانوایی گرما می زد بیرون . فرید نوشته بود "صاحب هتل  اسمش هوشنگ , معروف به هو شنگ رینگو . ".جوان رفته بود تو. خنک بود. شیشه های عینکش شده بود  خیس اب . سلام کرده بود . هوشنگ رینگو نیم نگاهی انداخته بود به جوان و گفته بود " علیک سلام " و سر کرده بود تو روزنامه . فرید گفته بود "تریاکش که دیر و زود بشه اعصابشم می شه رنگ چشاش گه مرغی ". رو دیوار پر بود از عکس بی قاب . جوان گفته بود که اتاق می خواهد . هوشنگ داد زده بود " جمعه کجایی عامو ؟" جوان پریده بود . مرغ عشق ولی گوشه قفس رو پیشخوان هتل چرت می زد. . فرید گفته بود"   جاش رو جمعه  می دونه , بهت بگم که بدون اجازه هوشنگ رینگو اب نمی خوره , حالا شاید بعد این همه سال که خطر رفع شده بهت بگه ". جمعه از تو قاب در رستوران امده بود سمت پیشخوان.  انگار تصویر نگاتیو بابا بود . موهای فرفری سفید با صورت سیاه و براق . هوشنگ با اخم گفته بود که جوان را راه بیندازد . جمعه نگاه جوان کرده بود که این پا اون می کرد . هوشنگ رینگو تو روزنامه بود و گفته بود " امر دیگه" . جوان لرزیده بود و تکیه داده بود به پیشخوان  و  با اجازه نشسته بود رو صندلی چوبی. " اگه ناخوشی بگم بیان ببرنت درمونگاه " و بعد رو به جمعه  گفته بود " ئه تو یخچال یه لیوان تخم شربتی بیار" . جوان بی اجازه سیگاری گیرانده بود و دست کرده بود تو یک  جیب پیراهن چهار جیب چینی و نامه فرید را کشیده بود بیرون و گذاشته بود رو پیشخوان جلوی هوشنگ رینگو ." ما ننه مون قلم دوات گیرش نیومد مکتب رامون ندادن , خودت زحمتشو بکش " . جوان از تو دود ابی سیگار دیده بود   که هوشنگ رینگو  چطور  تو روزنامه بود"خبراش همه تو اخبار ساعت دو  اومده, اینام رم  نگاه  می کنم  ببینم  کی  مرده  ئی  چن  روزه  "  جوان  پیش  پای  جمعه  بلند  شده  بود  که    لیوان  تخم  شربتی    را  گذاشته  بود  تو  پیش  دستی  و  نگاهش  رو  پیشخوان  گره  خورده  بود  به  نامه  مچاله  .  جوان  لیوان  را  یکجا  سر کشیده  بود   .  هوشنگ رینگو گفته بود" حالت که جا اومد بیا بخونش بینم چی میگی"  . جوان گفته بود حالش خوب  است  , تای  نامه  را  باز  کرده  بود  و  خوانده  بود  .جمعه  تکیه  زده  بود  به  پیشخوان  و  رفته  بود  تو  کوک  مرغ  عشق  . هوشنگ  گفته  بود  " والا داشم  دیر  اومدی    "  . جوان  گفته  بود  که  جای  قبرش  را  می  خواهد ,  فقط  همین  و  بقیه    با  خودش  .   جمعه  لیوان  چای  را  گذاشته  بود  جلوی  هوشنگ  که  لول تریاک  تو  دستش  بود  و  تو  دل  دست  ورز  می  اوردش .  " بقیه  اش  یعنی  چی ؟ می خوای  ختم  بگیری  براش ؟  بعد  ئی  همه  سال ...."  . نخودی  از  لوله  تریاک  کنده  بود  و  انداخته  بود  تو  گلو "  ها؟   "  جوان  سیگاری  گیرانده  بود  و  گفته  بود  تمام  حکایت  خودش  و  ملیحه  را  از  روزی  که همدیگر  را دیده  بودند    تو  شب  شعر  و  بعد  جریان  خودش  را  از  وقتی  که  شده  بود  هوادار    و  سر  چهار  راه  انقلاب  ملیحه  را  دیده  بود  با  مانتو  شلوار  سرمه  ای  که  تراکت های   میتینگ  امجدیه  را  پخش  می  کرد ه,  از  فرید  که  ان  موقع  رابطش  بوده  پرسیده  بود  و  فرید  هم  گفته  بوده  که  از  بچه  های  شاخه  بندره  و  اسم  سازمانی  اش  ملیحه  ست . بعد  هم  گفته  بود  که  چطور  به  هم  نزدیکتر  شده  بودند  تا  بگیر  و  ببند ها  شروع  شده  بوده  و انها  سه  نفری  در  رفته  بودند  از  تهران  و  رفته  بودند  تو  باغ  لواسان . اقا  جون  هم  بعد  از  شبی  که  تیمسار  رحیمی  را  با  بقیه  کشته  بودند  رفته  بود  لواسان  و  رغبتی  نداشت  که  برگرد د  تهران. صبح  ها  می  زد  به  کوه  و  بعد  از  ظهر  که  بر می گشت  با  گلها  سرگرم  بود  .  روز  دوم  سوم بود که  فرید  را  گرفته  بود  به  بحث  .  کم  کم  با  فرید  اخت  می  شدند  ,  اما  اقا  جون  حتی  به  ملیحه  نگاه  هم  نمی  کرد  .  .  عزیز    امریکا  بود  . جوان  گفته  بود  که  از  روز  چهارم  پنجم فرید  و  اقا  جون  از  سپیده  صبح  می  زدند  به  کوه  و  افتاب  که  می  نشست  ,  بر  می  گشتند  باغ  .  هوشنگ  پوزخندی  زده  بود  و  گفته  بود"اتش  و  پنبه  هم  که  خوش  خوشان  شون  بود  ". یک  ماهی  لواسان  بودند  تا  غروبی  که  بابا  ,  با  پیکان  دادستانی  انقلاب  امده  بود  دم  باغ  .  ملیحه  ,   پشت  سر فرید  و  اقا  جون  رفته  بود  کوه  .  فرید  نوشته  بود  "  از  سر  پیچ  ماشین  رو  که  دیدیم  ,جناب  سرهنگ  گفت  هوا  پسه  و  برگشتیم  تو  سینه  کوه  " .  بابا  فریاد  زده  بود  " اقلا  یه  خبری  می  دادی  که  کدوم  گوری  رفتی  که  برادرا  این  قدر  معطل  نمی  شدن. "  و  رو به  یکی  از  بچه  های  دادستانی  گفته  بود  "  کله  شقه  ,  هر  چی  گفتیم  تو  کتش  نمی  ره  "مامور  دادستانی خنده ای  کرده  بود و گفته  بود  "  جوونن  دیگه ,  حاجی".فرید  نوشته  بود"سرهنگ  جون  ما  رو  خرید  اون  شب  .  با  همه  نفرتش  از  ملیحه  ,  کت  پوستیش  رو  انداخته  بود  رو  ملیحه  و  عین  پروانه  دورش  می  گشت  . تا  سپیده  ,  سه  بار  رفته  بود  پایین  و  برگشته  بود  و  هر  بار  گفته  بود  "  حس  ام  می  گه  باغ  تحت  نظره  ". هوشنگ  براق  شده  بود  تو  صورت  جوان " مگه  حزبی  بود  ,  خدا  بیامرز ؟" جوان  گفته  بود  که  نه  ضد  توده ای  ها  بوده,  حتی  اوایل  هم  شده  بود  طرفدار  انقلاب  و  اقا  ,  اما  بعد  از  اولین  گروه  اعدام  ها  تقاضای  تقاعد  کرده  بود  و  چسبیده  بود  به  باغ  . فرید  نوشته  بود "  غروب  روز  دوم  سرهنگ  از  راههایی  که  خودش  بلد  بود  بردمون  دشت  لالون  و  بعد  تیکه  تیکه  رفتیم  تهران  و  خلاصه  رسیدیم  بندر  " .جوان  گفته  بود  ,  اگر  اقا  جون  با  ان  همه  دوست  و  اشنا  به  دادش  نرسیده  بود  ,  اعدامش  می  کردند  که  نکرده  و  بودند  حکم  گرفته  بود  برا  پنج  سال ...............