گارم زنگی

 همیشه  خدا  نوشتن  برام  اسون  بوده  ,  کافیست  نوک  قلم  رو  ول  کنم  رو  کاغذ  ,  به  قول  بندریا  "دس  شنو  "  داره  و  به  هر  طریقی  خودشو  می  رسونه  به  یه  طرفی  .  این  بار  اما  انگار  سنگ  اسیاب  بستن  به  دستام  یا  انگار  دست  نادر  تو  دستمه  و مثل  همیشه  هاش  سرزده  اومده    وسط  ناراحتیام  و  با  لهجه  ای  که  همیشه  خدا  بوی  ماهی  بن  نی  می  داد  دستمو  می   کشه  و می  گه  "بیا  یه  سر  بریم  بیرون  ,  حالا  ننویس  "  .  این  نوشته  ادامه  داره  مثل  خود  نادر  که  تو  ذهنم  قد  می  کشه ................ حالا  از  بیرون  لعنتی  برگشتم,  هوا  بدجور  بارونی  و  گرفته  ست  که  هنوز  یه  کم  زوده  برا  پاییز  بودن  اینجا  .  معمولا  اواسط  سپتامبر  و  اوایل  اکتبر  اوج  غربت  لزج  اروپاست  .  نادر  اون  موقع  ها  قهقهه  می  زد  و  می  گفت  "  دهن  سرویس  یه  جوری  تو  دماغی  می  گه  سپتامبر  انگار  تو  پاریس  دهن  وا  کرده  "  .من  اما  جایی  تو  یه  خونه  دو سه  اتاقه  پشت  مسجد  شا تکی  زبون  باز کردم   و  نمی  دونستم  قراره  که  از  بندر  و  باغ  بی  بی  کنده  بشم  و  بیام  تو  این  غربت  بارون  خورده  که  گاه  و  بیگاه  تلفن  لعنتی  دم  صبح  زنگ  بزنه و  جرات  نکنم  دست  به  تلفن  بزنم  .  بی  انصافها  همه  مرگ  و  میرها  رو  می ذارن  صبح   خبر  بدن.  این  بار  اما  تلفنی  نبود.  نگار  گفت  رو  چت  یا  هو  .  خیلی  خونسرد  ,  مث  بقیه  کاراش  "  نادر  یادت  هست  ؟  "   لرزیدم  .  گفتم    مرد ؟ .  چیز  غریبی  نبود  اگر  می  مرد . که  تو  هفده  هجده  سال  گذشته  همیشه  انتظار  مرگی رو  می کشید  .  اولین  بار  ,  ۴-۵ ماه  قبل  از  کنکور  , سال  اخر  دبیرستان  ,  دکتر  بهش  گفته  بود  " فوقش  زنده  بمونی  سر  جمع  چهار  سال  دیگه  "  نگار  گفت  "  نه  .      دیونه   شده  ,  ریش  بلند  و  موی ژولیده  و  شپشو   ,  یه  کاسه  گدایی  هم  دستشه  و  نگاش  تو  اسمونه  .  بعضی  روزا  جلو  بازار  زیتون  می  شینه ."   .....  مدیر  مدرسه  ابن  سینا  ,اقای  حسینی  معروف  به  سید  اسمال  چوک  سید  کنارو  ,  خواسته  بودم  تو  دفتر  ,  تنها  .  اقای  گرگی  که  یه  چشمش  بابا  قوری  بود  و  بچه  های  اهل  فیلم  مدرسه  " استیو  "  صداش  می  کردن  به  یاد  "  استیو  مک  کویین  "  با  دو  تا  چایی  اومده  بود  تو  اتاق  ,  یکی  مال  مدیر  و  یکی  مال  من  .  اقای  حسینی  رفته  بود  تو  حس  که  فلان  کار  می کنیم  هر  کی  بخواد  موادی  باشه  ,  موادی  و  رژیمی  دو  لبه  یک  قیچی  اند  برای  چیدن  گلهای  گلستان  شهدا  ,  تو  این  روزا  که  فرانسه  هواپیمای  سوپر  استاندار د  می  فروشه  به  صدام  (این  جریان  مال  شش  سال  قبلش  بود  ) .  خلاصه  تنگه  هرمز  رو  کرده  بود  کربلا  و  مشت  زده  بود  تو  دهن  یاوه  گویان  شرق  و  غرب  و  درست  حرفهایی  که  هر  روز  صبح  سر  صف  ازش  می  شنیدیم .  مقدمه  که  تموم  شده  بود  ,  چایی  رو  هورتی  سر  کشید  و  گفت  " تو  ای  نادر  فلانی  رو  خوب  می  شناسیش  ؟"  .  میشناختمش  .  خوب  خوب  که  نه  .  هم  مسیر  بودیم  ,  دو  تا  کوچه  بالاتر  ما  بودن.  "  تا  حالا  تریاک  یا  حشیش  یا  گرد  بهت  تعارف  کرده ؟"  وا  رفته  بودم  .  نادر  و  این  حرفا ؟  توی  این  وادی  ها  نبود  .  دفترش  پر  شماره  تلفن  دختر  بود  .  زنگ  خونه  که  می  خورد  ,  بدو  بدو  می  رفت  اولین  تلفن  عمومی  سر  راه  .  منو  که  می  دید  می  زد  زیر  خنده  "  ئی  یکی  هنو  نرسیده  بود  خونه  ,  باباشم  که  همیشه  خونه  هس  ,  می  گم  بریم  خواستگاریش ؟"  .  هی  محلش  نمی  ذاشتم  و  می  گفتم  که  تو  مرام  من  این  چیزا  گناه  کبیره  هست  .  اقای  حسینی  گفت  "  مقر  نمی  یای  نه  ؟  من  ثابت  می  کنم  کدومتون  دودی  هستین  کدوم  نیستین  .  ازمایش  مازمایش  هم  حالیم  نیس  مرد  و  مردونه  "  .  مادرم  نادر  رو  دم  در  خونه  دیده  بود  و  اخم  کرده  بود  که  "  بعدا  برات  دارم  "  .  و  بعدا  بد تر  از  ا سید  اسمال  کشیده  بودم  زیر  اخیه  " این  چرا  ئی  قد  زرده  ؟" .  اقای  حسینی  گفته  بود  "  یوم  الله  2 2  بهمن  مسابقه  دو  ماراتن  شهری  هست  ,  از  ورزشگاه  تا  سه  راه  هتل  گامرون  ,  رفت  و  برگشت  "به  نادر  گفتم .  قهقهه  زد  " خو  می  ریم  کا  تا  اخرش " .  نگاش  کردم.  زرد  زرد  بود .  کارمون  شده  بود  صبحا  بلند  شیم  و  بریم  لب  دریا  اماده  سازی  برا  مسابقه  .  نادر  می  گفت "دست  و  پام  درد  می  کنه  ,  اما  تو  ئی  کی  دو  روزه  که  ورزشه  شروع  کردم  اخلاقم  شده  عین  پوریای  ولی  " . نه پوریای  ولی  ,  اما  از  اون  همه  شر  و  شور  مونده  بود  یه  نادر که  صبحا  می  دوید  .  اولین  بار  که  اومد  تو  خونه  مون  و  تو  اتاقم  ,  گفت  "چرا  رو  دیوار  اتاقت  عکس  نیست ؟".  پرسیده  بودم  عکس  کی  که  گفته  بود  "  چه  می  دونم  همینا  که  همتون  می  ذارین  اسکلت  , pink floyd   ,  داریوش  "  بعد  رفته  بود  سر  کتابام   دست  کرده  بود  یه  کتاب  از  نقاشی  ها  و  شعرهای  سهراب  سپهری   برداشته  بود  و  باز  کرده  بود  و  خوانده  بود  نامه  سهراب  را  به  احمد  رضا  احمدی  .  می  خوند  و  با  تمام  زندگیش  می  خندید  ."  ئی  یارو  ابادانی  نیست  ؟  شرط  می  بندم  مال  همو  دور  و  بره  "  گفته  بودمش  که  کاشی  بوده  سهراب  .  خندیده  بود  که  "  چرا  په  ئی  قد  خالی  بنده  ؟  چرا  می  گه  یه  چهارم  صدای  کلاغ  رو  می  شنوم  ؟".  هفته  بعدش  مادر  من  وادارش  کرده  بود  بره  دکتر  .  رفته  بود  .  بعد  ازمایش  دکتر  گفته  بودش  "  سرطان  خون  ,  زیاد  هم  بدخبم  نیست  ,  با  پیوند  مغز  استخوان  و  شیمی  درمانی  ,  تا  پنج  سال  دیگه  ,  در  ضمن  شفا  با  خداس  " نادر  چروک  خورد.  به  اقای  حسینی  گفتم.  اقا  رفته  بود  پیش  دکترش  بعدا  و  دکتر  هم  توصیه  که  روحیه  اش  باید  قوی  باشه  .  اقای  حسینی  گیر  داده  بود  برا  مسابقه  ماراتن  .  نادر  هم  پاش  وا  شد بود تو  اتاق  من  .   همو  بود  که  بهم  گفت  "  می  دونی  کا  ,  ئی  همولایتی  ما  ,  همی  سپهری  هم  سرطان  خون  داشته  "  .  من  تازه  شروع  کرده  بودم  به  نوشتن  ,  شش  هفتایی  می  شد  .  نادر  شده  بود  جدی  تربن  خواننده  نوشته  هام  .  شبی  که  فرداش  ماراتن  بود  گفت  که  دلشوره  داره  ,  همه  چی  یه  باره  اومده  بود  تو  نگاهش  ,  قبولی  تو  کنکور  ,  ازدواج  با  یکی  از  همون  شماره  تلفن  ها  ,  نویسنده  ,  شاعر  و  برنده  ماراتن  .  می  گفت  "نمی  دونم  ئی  چه  سریه  وقتی  می  گن  می  میری  ادم  دلش  می  خواد  ده  تای  نفر  سالم  زندگی  کنه  ,  اما  کجا  تا  ما  برسیم  به  یه  چهارم  قار  قار  کلاغ  " .  گفت  که  از  همی  فردا  از  ماراتن  شروع  می  کنه  .  روز  مسابقه  دیدنی  بودیم  ,  دو  تا  شورت  بلند  تا  رو  زانو  و  زیر پوش  سفید  کاپیتان  .  جماعتی  بودند  ,  خیلی  از  مسئولین  الان  استان  ,  اماده  برا  مسابقه  با  نادر  .  مسابقه  شروع  شده  بود  .  رسیده  نرسیده  به  فلکه  اتوتاج  بریده  بودم  .  نادر  جلوم  بود  .  ده  دوازده  متر  دیگه  دویدیم  و  نادر  برگشت  سمت  من  که  یعنی  "  بی  خیال  "  و  زدیم  تو  یکی  از  اب  میوه  فروشی  های  سر  راه  ,  شاید  ایستگاه  تقویت  .  اب  میوه  فروش  خندید  و  دو  تا  اب  نمی  دونم  چی  داد  بهمون  .  نادر  می  گفت  "  چقد  سخته  زندگی  "  .  به  چه  بدبختی  با  شورت  و  زیرپوش  برگشتیم  خونه  که  بماند  .  نادر  چسبید  به  درس  و  تست  .  نه  پیوند  استخوان  خورد  که  سه  ماهی  یه  بار  می  رفت  انتقال  خون  و  خون  می  زد  .  کنکور  قبول  شد  ,یکی  از  زیر  گرو ه  های  مهندسی  شیمی  تو  یکی  از  دانشگاههای  مطرح  .  من  تهران  قبول  شدم  و  بی  خبر  از  نادر  تا  تعطیلی  بین  ترم  .  که  هر  بار  زرد  تر  از  قبل  بود  .  دکتر  خون  شناس  معروف  شیراز  تشخیص  داده  بود  که  سرطان  نیست  و  یه  چیزیه  شبیه  تالاسمی  ماژور  که  به  هر  حال  4 تا  5  سال  .  نادر  ترم  تابستونی  می  گرفت   .  می  گفت  "  یادته  که  همی  ماهی  سیاهه  مال  عامو  بهرنگ  چی  گفته  بود  ؟  نمی  خوام  به  پیشواز  مرگ  برم  "  .  نگاش  اما  ازم  در  می  رفت  ,  تو  چشام  نگاه  نمی  کرد  ,  گرفتار  شده  بود  ,  می  گفت  "  به  جا  مرفین  دو  تا  حب  می  ندازم  تو  چایی  ,  درد  دارم  احسان  ".   4  سال  عین  برق  و  باد  گذشت  ,  من  عازم  اولین  سفرم  بودم  به  غربت  .  تک  و  توکی  سیگار  می  کشیدم  ,  با  نادر  هر  بار  ,  بار  اخر  بود  ,  رفتیم  اسکله  اب  شیرین  کن  برا  نشپیلی  ,  سیگاری  از  تو  جببم  در  اوردم  .نادر  اولین  بار  بود  که  می دید.  یه  دفعه  چنان  تو  گوشم  زد  که  سرم  گیج  رفت  زد  زیر  گریه  "  مادرم  می  گه  پیش  احسان  وفتی  هستی  فکر  می  کنم  مسجدی  ,  ارواح  خاک  پدرت  ئی  مسجد  ما  ر  خرابش  نکن  "تا  سه  سال  بعدش  دیگه  ندیدمش .    زبونم  نمی  گشت  تا  سوال  کنم  تا  که  برگشتم  بندر  .  فرداش  رفتم  سراغش  .  خودش  در  خونه  رو  باز  کرد  ,  سفید  بود  .  چاق  و  چله  .  "  ها  اشلونک  ؟"  .  بنا  کرد  به  تعربف  سه  ساله  دوری  که  از  دوا  و  دکتر  نا  امید  رفته  پیش  فلون  سید  دعا  نویس  و  حاجت  گرفته  .  گفت  "  خوب  خوب  "  .  پایان  نامه  فوق  لیسانس  اش  رو  هم  تازه  تحوبل  داده  بود  و  رفته  بود  خواستگاری  یکی  از  شماره  تلفن  ها  .  کار  هم  پیدا  کرده  بود  ,  گرفتار  بود  ولی  هنوز  "  همون  دو  تا  حبه  "  که  بیشتر  بود  .  ازدواج  کرد  .  دوباره  دور  شدیم  .  من  تهران  و  نادر  بندر  .  جسته  گریخته  خبراش  می  رسید  تا  دخترش  به  دنیا  اومد  و  بعد  بیشتر  گرفتار  شد  .  زنش  جدا  شد  و  دخترشو  هم  برداشت  و  رفت  .  تا  یه  شب  از  تهران  می  رفتم  بندر  ,  تو  هواپبما  تصادفا  رو  صندلی  بغلی م  ,  یکی  از  همکلاسی  های  سابق  رو  دیدم  که  رزیدنت  داخلی  بود  .  صحبت  از  ابنجا  و  اونجا  تا  گفت  " فهمیدی  نادر  دو  بار  تا  حالا  خودکشی  کرده  و  هر  دو  بار  من  برش  گردوندم  "  .  بندر  که  رسیدم  ,  فرداش  رفتم  در  خونه  شون  .  مادرش  "یوما  یوما  "  می  گفت  .  رفتم  تو  اتاق  .  نادر  نبود  ,  سیاه  تاوه  ای  بود  و  با  دو  تا  چشم  زرد  ,  نادر  گفت  "  نمی  ذاره  گلی  دخترمو  ببینم  "  گفتم  منم  بودم  نمی  ذاشتم  .  زدم  تو  گوشش  .  گفتم  بد بخت  تو  که  مردن  عین  خیالت  نبود  و  زندگبتو  شش  ماه  یه  بار  تمدید  می  کردی  ,  از  پس  یه  کوفت  زهر  مار  نمی  تونستی  بر  بیای  ؟ تو  گوشش  خوندم  که  کدوم  سخت  تر  بود  خداییش  ؟ ندیدن  گلی  یا  ترک  .  گفت"دو تا  به  هم  کمک  می  کنن". گریه  می  کرد  ,  بردمش  تو  همون  اتاق  خودم  .  تا  حالا  یه  هرویینی  رو  ابنقدر  از  نزدبک  ندبده  بودم  .  زباد  دیده بودم  با  خود  نادر  تو  گوشه  کنارای  میدون  میثم . شبا  ولو  بودن  رو  زمین  .  نادر  می  گفت  "  سی  کو  ,  حالا  ما  اگه  بخوابیم  دقیقه ای  نمی  شه  عقرب  ترتیبمون  می  ده  .  تو  اتاقم  نادر  نبود  که  یه  بدبخت  فلک  زده  بود  که  زوزه  می  کشید  .  با  خانمش  صحبت  کردم  ,  براش  از  این  استلال  های  صد  من  یه  غاز  اوردم  .  زن  فهمیده  ای  بود  .  گفت  "  تا  وقتی  که  ظاهرش  ادمی  زادی  نشده  حق  نداره  گلی  رو  ببینه  و  در  ضمن  تو  خونه  من  این  منم  که  تصمیم  می  گیرم  " .  چک  و  چونه  فایده  ای  نداشت  ,  گفتم  صداشو  چی ؟  می  تونه  بشنوه  ؟.  نادر  صدای  گلی  رو  شنید  زوزه  اش  تموم  شد  .  در  حالیکه  می  لرزید  گفت  "  تو  یکی  از  ئی  کتابات  یه شعری هست   که  یه جاش می گه " از  زلف  لیلی  حلقه ای  بر  گردن  مجنون  کنید,  مصراع ا ولیش  یادم  نمیا."     نادر  بلند  شد  ,  گفت  "  ترک  می  کنم  "  و  ترک  کرد  .  تا  من  ایران  بودم  یکی  دو بار  گلی  رو  دید  و  دیگه  من  نادر  رو  ندیدم  تا  الان  .  با   سیاورشن صحبت  کردم  و  خواهشی  ازش  کردم  ,   سیاورشن عزیز  اگه  راست  باشه  و  نادربه  این  فلاکت  افتاده  باشه  که  کاریش  نمی  شه  کرد  ورنه  اگر  هوش  و  حواسی  ازو  دیدی  بگو  مصرع اول   ان  شعر  این  است  "  دیوانه  چون  طغیان  کند  زنجیر  و  زندان  بشکند  "  .  بهش  بگو  "  دیگه  حتی  دیوانه  هم  نیست  "