دست کرده بودم تو موهاش و داشتم مثلن به حالش می اوردم. نه ذره ای حس شگفتی بود که چرا مادمازل اورتنسیا معلمه زبان فرانسه نیمه لخت افتاده بود رو ریل قطاری که از بالای سر ابادی می گذشت و با لهجه غلیظ سیرجونی به فرانسه می گفت:
"embrasse moi vite".
نه ترس از رسوایی بود و نه ترس از له شدن زیر قطار لکنتی بندر-تهران. هر چه بود شوریدگی من بود و مهربانی اورتنسیا که حالا درست نیم فرسخی باغ اربابی محمود خان -بابا بزرگ - پستانهای اناری ش را انداخته بود بیرون و می گفت
:vite vite vite" .
حالا صدای درینگ درینگ تراموایی بود که هر روز صبح پر بوی سیر و چربی خوک و عطر تند ارزان قیمت می رفت به سمت pantelimon . من تو تاریکی نگاه ساعتم می کردم که نمی دیدمش و اورتنسیا با هراس می گفت :vite vite vite.
درررینگ......درررینگ.....
تراموا که رد میشه دو سه تا لیوان بشقاب شکسته پکسته ای که دارم روی میز می لرزند .
اماحالا تو اتاقم هستم روی تخت . مطمئن می شم که نه مادموازل اورتنسیا بوده و نه بالای ابادی بوده ام . با سر سنگین از ان همه شرابی که محمود شیرازی شب قبلش بهم خورانده بود که مثلن ببینه ایا دوباره مثل شب سال نو ی پارسال ادبیات و سوسیالیسم و درس و کوفت و زهر مار دیگر را با لیوان چهارم یا پنجم فراموش می کنم .
درررینگ......درررینگ.....
تو خواب و بیداری و سر درد حساب تراموا ها از دستم در رفته . سه شنبه ها همینکه چهارمی رد بشه , نیم ساعت بعدش باید دفتر کار سعید اقا خاور باشم تا نامه هاش ترجمه کنم به انگلیسی و فارسی . باهام طی کرده . نامه ای پنج دلار . ده تا نامه و فاکس اگر داشته باشه می شه مخارج شش روز بدون سیگار , اونم برا منی که روزی دو پاکت LM باید بکشم . بقیه روزها اما تا گذر هفتمین تراموا هم می شه تو تختخواب بود .
درررینگ......درررینگ.....
درررینگ.....درررینگ.....
تراموا تو خواب و بیداریم کش میاد و دراز می شه و زنگ می زنه . چندمیه؟ هم از دستم در رفته که چند شنبه هست و هم حساب گذر ترامواها رو قاطی کرده ام. تراموا زنگ می زنه و زنگ می زنه . کم کم هوشیار می شم که زنگ تلفنه . لابد مامانه یا خواب بد دیده یا خان دایی مرده . دستم تو تاریکی می رسه به تلفن. می کشمش تو تخت . بوق قطعی می زنه .
حالا بیدارم و فکر می کنم به مادموازل اورتنسیا . هم به خودش و هم به سگ شیانلو ی نکره اش که هر روز بعد از ظهر .درررینگ.....درررینگ.....
گوشی رو بر می دارم و به فارسی می گم :
سلام مامان.
خودشه . صداش مطابق معمول سنگینه . از صدای سنگین من می پرسه و قسم و ایه که اگه مریضم بگم . بعد دوباره می گه :
"پس مریض نیستی ؟"
از درسام می پرسه و اینکه کی تموم می شن و می خوام چکار کنم . منم مثل هربار می گم سال دیگه و نمی گم که می خوام چی کار کنم . یعنی راستش اینه که نمی دونم چکار می خوام بکنم . از کارم که تو نامه نوشته بودم "کار دفتریه "می پرسه . نمی دونم چرا نمی ره سر اصل مطلب . از پسته های باغ بالا و پایین می گه که سرما زده شون و حاجی داود که سکته کرده از غصه پسته ها :
" اره مامان نزدیک سیصد میلیون پسته داشته امسال " .
بعد مکث می کنه و صداشو صاف می کنه و می گه که نمی خواد ناراحتم کنه ولی خب مجبوره که بگه , ".به هر حال باید بفهمی ", جون به لبم می کنه تا می گه بالاخره :
" جناب سرهنگ هم رفت ".
-کدوم جناب سرهنگ مامان ؟
" سرهنگ دیگه . جناب سرهنگ اصلان . " .
چشامو تنگ می کنم , انگاری جناب سرهنگ باید یه جایی تو تاریک روشن نم گرفته اتاق زیر شیروانی باشه که من توش مثلن زندگی می کنم. یکی دو دقیقه ای تو گم کردگی حس زمان و مکان تمام جناب سرهنگ هایی رو که می شناختم به صف می کنم . چهار پنج تا بیشتر نیستند . ولی اصلان . نه. هیچ کدوم اصلان نبودند . تازه همین چهار پنچ تا هم اون قدر نزدیک نبودند که مامان به خاطرشون بخواد این موقع صبح زنگ بزنه و خبرشو نو بده .
صدای مامان میاد که با هق هق می گه " می دونم که ممکنه ناراحت بشی .. . اما .. یه نامه هم گذاشته واسه تو ..... .
نامه ؟ برا من ؟ مامان می گه که اگه می خوام می تونه برام بخوندش که می گم :
"نه . بفرستش برام ".
با اینکه مطمئنم مامان و خاله خانم ها تا حالا نامه رو خونده اند , همچی بفهمی نفهمی ناراحت می شه و با یه لحن خشک و رسمی می گه:
"باشه . لطفن ادرستونو بدین تا فردا پس فردا دستتون باشه " .
هربار که مامان زنگ می زنه باید ادرس بدم . می گم :
"ادرسم که عوض نشده " میگه که محض احتیاط .
تا ادرس رو براش می خونم تمام مستی دیشب می پره . اخرش هم می گه :
"حالا از فرزانه می گیرم " . دنبالش هم سفارش پشت سفارش که تو رو خدا درسمو بخونم و دنبال فعالیت سیاسی نباشم . صداشو می برم : "نیستم مامان , خاطر جمع ". بعد می بوسدم ...
جناب سرهنگ اصلان ؟.....باز دوباره تمام سرهنگ هایی رو که می شناختم تو تاریک روشنایی اتاق به صف می کنم. زندگی به قول سهراب سپهری رسم عجیبی است و عجیب تر از اون همون حس غریبی ست که یک مرغ مهاجر دارد . اگه ادم می فهمید که گاهی تو این زندگی باید بره تو پوست گوسفند تا برسه به یه وضعیت بی سر خر مغزش رو هم می کرد تو کاسه سر همون گوسفنده تا از دیدن این همه علف و سبزی تو اروپا حسابی کیفور بشه . اینجا هم باید همیشه و هر روز یاد گذشته ای باشی که حالتو بهم می زد . باید همیجا توی همین اتاق تاریک روشن که خودمو به زور جا می ده , تمام زندگی رو تا اون صبحی که رفتم تو پوست گوسفند تا قر و قاطیه بقیه از ایران بزنم بیرون , همه روزا رو تو تاریک روشن اتاق بسازم . اینا رو یه بار به محمود شیرازی هم گفتم . تو پرلاشز سر قبر هدایت . اون دفعه از محدود دفعاتی بود که نخندید . فقط چشمهاشو تنگ کرد و نگاهشو انداخت یه جای دور و گفت
: ما دیر فهمیدیم که "به گوزم " یعنی چی . البته که می شد رفت توی پوست شیر و تو دفتر صادرات و واردات ابوی . ها کاکو سر عمر می شد لوکس زندگی کنیم .
بعد گفته بود:
پس بیا برویم که می خوریم , شراب ملک ری خوریم که اقل کم به این ور بگیم به گوزم . ".
خلاصه این زندگی یا به قول " وینا خانم " , "گند زی" حسابی عجیب غریب شده . بیشتر موقع ها برا به یاد اوری حتی چیزهایی که قبلنا عین اصول دین بودند برام و نباید قاعدتن فراموش بشن, چیزهای مثل باور به : ".امروز یا فردا یا چه می دونم هر روز , روز دیگری ست " کر کره پنجره را بالا می زنم تا شاید پیوندی بخورم با بیرون , اما اولین چیزی نگاهمو می پیچونه تو تاروپودش لباس کار " وینا " ست که الان رو لبه پنجره انداخته . حالا با کدوم افتاب ؟ اون طرف کوچه می شینه . پزشکی می خونه . تک و تنهاست . عین همه . شبا با هم کار می کنیم . تو ی کارخونه روغن زیتون . در شیشه ها رو می بندیم . پیشتر ها هر موقع که نگاهمون به هم می افتاد , لبخند می زدیم , اما از وقتی که فهمیدیم که هر دو ایرانی هستیم , برا هم سر تکون می دیم . تو این بی کسی یه شب سر کار گفتم که برم برا فردا قهوه دعوتش کنم . اولش لبخند زد و بعد اسممو گفتم که تاکیدی شدید بر ایرانی بودنم هست ."ارش ". البته تو وضعیتهای بدتر ژئوپولیتیکی می شه ارش باشی و افغانی باشی یا تاجیک , اما همون ایرانی بودن هم به اندازه کافی طرف رو وادر به ترش کردن و فرار می کنه . اما وینا نه ترش کرد و نه رمید . فقط گفت:
من و شما قبلن هم با هم قهوه خوردیم .
حالا بیا و درسش کن . جاش نبود که بپرسم کجا؟کی؟ و یا چرا پس من یادم نیست ؟ بعد گفت:
"لابد یادتون نمیاد؟" .
چیزی نگفتم. احتمالن سال پیش بوده . سر میز محمود شیرازی .
"خوب فکر کنین ".
گفتم " وینا اسمی نیست که بشنوم و یادم بره
".گفت:"ارش هم همین طور"."منتها اون ارشی که تو پناهگاه سیمرغ بهم گفت که می ره تا از بلند ترین جای ایران به افتاب سلام کنه , حالا کجای تو قایم شده ؟".........................................................
سرم درد می کنه . نه حوصله سعید اقا خاور رو دارم . نه کلاس زبان . نه این جمع ایرانی های اکله که امشب شب سال نو جمع می شن تو دییسکو تک علی ترکه . مثل سال قبل و قبل ترش لابد دو تا برادر سنندجی با تنبور و دف میان و بعدشم جیغ جمع که "مرغ سحر مرغ سحر " . همین یکی رو جمع فقط خوب بلده که غلط و غلوط ولی با هم بخونه . سال پیش بود که برا اولین بار محمود شیرازی ا ون قدر شراب به خوردم داد تا به اصطلاح خودش ناخوداگاه منو هم علاوه بر همه مرخرفات دیگه کشف کنه ..یه کس دیگه بود جای من انگار. یه چیزی جای "زار مشایخ" بود که به جام یه بند ور می زد و چیزای جورواجور می خواست . محمود شیرازی غش کرده بود از خنده . جمعیت با هم نعره می زدند :
"ظلم ظالم .. جور صیاد ".
بعدش هی می گفتم:می خوام..میخوام...می خوام.
محمود شیرازی هم برام می ریخت و من می خوردم .تا اینکه دست محمودو پس زده بودم و گفته بودم :
"نه. "
و برا اولین بار تو زندگیم بی حس شرم و ترس داد زده بودم :
" من لیلا رو می خوام "
.محمود شیرازی با خنده گفته بود:
."ما مفت و مجانی نه ساقی می شیم نه جاکشی می کنیم .علاجش یه دست بندریه . تو بری بالا , لیلا که هیچ , خان باجی شم میاد ."
بلند شده بودم و رفته بودم وسط دایره ای که دور تا دورش همه منتظر بودند تا رنگ ماهور بعد از تصنیف تموم بشه بریزن وسط . همه چی دور سرم می چرخید . نشسته بودم انگار تو مرکز یه چرخ و فلک . بلند تر از دفعه قبل داد زده بودم :
"حالم بده . می خوام برم بالا بیارم "و این شاید حقیقی ترین گفته همه سال های زندگی م بوده باشد.
نیم ساعتی تو مستراح فرنگی یه بند بالا اورده بودم و اشک ریخته بودم. محمود شیرازی و دوست دخترش سر و روم رو شسته بودند و دوباره برده بودنم تو سالن. سحر خانم وسط بود و می خواند و قر کمر می داد
: حمومی ای حمومی سنگ و دولیچه م رو بردم ..........."
محمود شیرازی گفته بود بد مالیه این سحر خانم .
" این ور تنم قلمبه , اون ور تنم سلمبه ......."
محمود شیرازی گفته بود که از دانشجو های دانشکده هنر های دراماتیک هست اگه بخوام می تونه ردیفش کنه .............
درررینگ......درررینگ.....
سعید اقاست. ناراحت شده. می گه مرده و قولش. می گم که سرم درد می کنه :
" اپالو که هاوا نمی کنی , سه تا ورقه , اگه هم نمی خوای می گم یکی دیگه بیاد ". قطع می کنه .
خدایا سرهنگ اصلان کیه ؟ اتاق هنوز تاریکه . سیگارم تموم شده . ساعت رو نگاه می کنم . می تونم برم کلاس زبان . می رسم . باید برم بیرون . شاید زنگ بزنم محمود شیرازی . گور بابای محمود . سحر . بد مالی نیست . محمود می گفت خوش رکابه . می تونم برم خونه دکتر رستگار . اه اه اه فکرش حالمو بهم می زنه . بحث سیاسی .. سیستم نظری مذهب و سوسیالیسم ... ترش می کنم . زنگ می زنم "سحر " . شمارشو از محمود شیرازی دارم . یعنی خودش تو دفترم نوشت :
" به هر حال لازمت می شه ".دوبار بوق می خوره و قطع می کنم. اما نمی دونم چرا از وینا فرار می کنم . از یه چیزی تو گذشته ......